آخرین خبرها
خانه / مقاله / اختصاصي / مهدی طائب! کوچکتر از آن هستی نام ایران را بر زبان بیاوری – روزبه فراهانی پور

مهدی طائب! کوچکتر از آن هستی نام ایران را بر زبان بیاوری – روزبه فراهانی پور

روزبه فراهانی پور

حجت الاسلام مهدی طائب، ریاست قرارگاه عمار و گماشتۀ امنیتی نیروهای ضد ایرانیِ حاکم بر ایران!

سخنان قلبی شما که همانا سخنان قلبی رهبر منتخب خبرگان و دیگر گماشتگان رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی و بنیانگذار آن، آیت الله خمینی بود، بار دیگر نشان داد که شما و همفکرانتان بویی از میهن پرستی نبرده اید و نه تنها دلتان برای ایران نمی تپد، حتّا به منافع ملی ایران نیز نمی اندیشید.

آقای طائب این را بدان! تو که هیچ، نه رهبرِ منتخبِ خبرگان و نه هیچ کس دیگری در این جهان، نه می تواند و نه ما فرزندان مرزِ پُرگهر می گذاریم به گوشه ای از خاک ایران نظر داشته باشد.

زمانی که میهن ما خطرناکترین دوران خود را می گذرانَد و تمام دستهای استعماری، همسو و هم آوا با پیشوای امّت گرایِ ضد ملیتان در صدد طراحی طرح هایی برای تجزیه ایران هستند، این یاوه های شما، تنها و تنها رتبۀ شما را در فهرست دشمنان ملت ایران بالاتر می برد.

بترسید از خشم و انتقام ملت ایران.

گو اینگه فایده ای ندارد، ولی این را بدانید تا دیر نشده می توانید به آغوش ملت ایران بازگردید و تلاش برای جبران خیانت هایتان به مام میهن کنید و امید به مهر مادری به فرزند ناخلفش داشته باشید.

ملت ایران دوستان و دشمنان خود را تنها و تنها بر پایه منافع و مصالح ملی می شناسد و هیچ معیار دیگری برای آن قائل نیست.

این سخنان شما مرا به یاد سرمقاله ماهنامه وهومن در سالگرد آزادی خرمشهر در سال ۱۳۷۶ انداخت که در اینجا این نوشته را پیشکش آسیه باکری می کنم.

باشد که ایران بماند، ایران بماند و ایران بماند.

بیست و ششم بهمن ماه ۱۳۹۱ خورشیدی

 

سرمقاله ماهنامه وهومن و آزادی خرمشهر

از ایرانم، از شهر آزادگان

هم وطن، سوم خردادماه سالگشت آزادسازی خرمشهر است.

به یاد لاله های پرپر شده در هویزه و خرمشهر و جانباختگان ایرانزمین

هرگاه از خوزستان می گذری، آهسته تر گام بردار؛ چرا که بر زیر گامهایت شایسته ترین جوانان این بوم و بر خفته اند؛ آری، کسانی روی در خاک نهفته اند که برای آزادی میهن خویش چون آرش کمانگیر جان خود بر تیر نهادند و گفتند:

ای ایران، نفسم را پر پرواز از توست، به دماوند تو سوگند که گر بگشایند بندم از بند، ببینند که آوار از توست.

گویی در آن هنگامه کسی نبود که از خودگذشتگی این نیک فرزندان خود را ببیند و به آنها آفرین گوید. تنها این مام میهن بود که مرگ حماسه آفرین فرزندان خود را می نگریست.

هم وطن هرگاه به خونین شهر سفر کردی و هرگاه به تماشای کارون رفتی، به یاد داشته باش که یاد فرزندان دلیر و بی باک ایران در ژرفنای آن جای دارد، و اگر در هنگامه فرو رفتن خورشید به نوای راز آمیز کارون گوش فرا دادی، از ژرفنای آن، این آهنگ را خواهی شنید:

چو ایران نباشد تن من مباد

بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

دریغ است ایران که ویران شود

کنام پلنگان و شیران شود

همه سر به سر تن به کشتن دهیم

از آن به که کشور به دشمن دهیم

و چون از کارون بپرسی که هنگام برآمدن خورشید و فرو رفتن آن، این چه سرخی است که دامن تو را می گیرد؟، خواهد گفت:

همه اجزایم با مهر تو آمیخته است

همه ذراتم با جان تو آمیخته باد

خون پاکم که در آن عشق تو می جوشد و بس

تا تو آزاد بمانی به زمین ریخته باد

جوش و خروش آن خواهد گفت که جوشش من، خون دلیران است و خروش من، ندای آن ابرمردانی است که در میدان رزم، جان باختند و با ایران یگانه گشتند.

آری، هم وطن

هرگاه به هویزه -شهر خون و شهید- گام نهادی تا گواه ویرانگری های تازیان باشی، باید که بر خاک آن کرنش کرده و بوسه زنی؛ زیرا که هویزه شهر شهدای گمنام است؛ شهر فرزانگانی است که تا واپسین دم و آخرین گلوله جنگیدند، ولی تسلیم دشمن اهرمن خوی نگشتند؛ زیرا که آرمانشان چنین بود:

اگر گشت خواهد مرا روزگار

چه مرگی به از مرگ در کارزار

و هرگاه از شلمچه، موسیان و حمیدیه گذر کردی، از ژرفنای وجودت بانگ برآور که:

مردم خوب تو

این دل به تو پرداختگان

سر و جان باختگان

غیر تو نشناختگان

پیش شمشیر بلا،

قد برافراختگان

سینه سپر ساختگان

مهربانان منند.

ای شهیدان وطن! بر خط گلگونتان لاله و نرگس خواهیم کاشت که لاله در سوز و گداز است و نرگس نگران، تا این دو گل نمادین به جهانیان بگویند که:

ایران هرگز نخواهد مرد.

وهومن

شماره ۱۱، سوم خرداد ماه ۱۳۷۶ خورشیدی

درباره‌ی MPG journalist

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>